Beograđani i “Beograđani”
Tema regionalizacije (i suprotnog pojma - Beogradizacije), kako stvari stoje, još dugo će biti aktuelna u provincijskim mestima u Srbiji. Ne planiram da u ovom tekstu tupim o politici i o tome kako je regionalni razvoj manjih sredina i više nego potreban da bi ova zemlja koliko - toliko ekonomski napredovala, već ću se fokusirati na to kako ljudi iz moje najbliže okoline gledaju na relaciju glavni grad - manja srpska sredina.
Ja živim u Boru - ukratko, u gradiću sa oko 40.000 stanovnika i velikim socijalnim problemima. I vrapci na granama znaju da je Rudarsko Topioničarski Basen (RTB) Bor podigao ovaj grad, kao što ga u zadnjih 15ak godina razgrađuje. U situaciji opšte egzistencijalne neizvesnosti mnogi mladi ljudi u potrazi za boljim životom kreću put “obećanog grada” Beograda.
U ljudskoj prirodi je da se konstantno teži ka boljem, što je meni potpuno jasno i prihvatljivo.
Ono što je mi je zapalo za oko su sve češći komentari mladih Borana koji sami sebe, posle 2, 3 ili 4 godine studiranja u Beogradu, nazivaju “Beograđani”. Ti naši mladi “Beograđani” kada dođu u mesto gde su rođeni počnu da prosipaju priče o “obećanom gradu” kao spasu za sve probleme. “U nameri da nam otvore oči” ne biraju sredstva pa izriču rečenice kojima u krajnjoj meri pljuju po svim ljudima koji žive u manjim sredinama.
Po logici koju oni nama predstvaljaju trebalo bi da se svi mi (iz ostatka Srbije) preselimo u Beograd i da zauzmemo radna mesta ljudima koji su rođeni u Beogradu i kojima je sve sto imaju u tom gradu. Ne retko čujem da je glupost živeti u Boru, da kada jednom uzjašete konja, ne treba se vraćati na magarca.
Migracije stanovništva su normalna stvar svuda u svetu, ali pljuvanje po rodnom mestu i stanovništvu istog je tipično samo za nas.
10 comentara
